خانم هاجر
امکان در آوردن روکش ها و اصلاح آن ها وجود دارد. با وسیله ای ضربه های خاصی به روکش وارد می کنند و آن را از دندان جدا می کنند. توضیحی بدهم. بیشتر بیماران فکر می کنند که این چسب است که روکش را بر روی دندان سوار می کند و آن را نگه می دارد. اما حقیقت این است که وظیفه اصلی در استحکام روکش بر روی دندان، بر عهده تراش هایی است که دندان پزشک بر روی دندان ایجاد می کند. اگر دقت کرده باشید، دندان پزشک پیش از قالب گیری، دندان را می تراشد. (به اصطلاح عامیانه چرخ می کند!) این تراش ها، روش ها و زوایای مختلفی دارند که بر حسب مورد روی دندان ها اجرا می شود. روکش ها بر اساس این روش ها در لابراتوار ساخته می شوند و بر روی دندان می نشینند. بیشترین وظیفه چسب روکش، عایق بندی روکش در برابر بزاق شستگی؛ پر کردن اندک فضای باقی مانده به منظور جلوگیری از تجمع غذا و باکتری ها؛ و نیز محافظت در برابر حرکت های کوچک دندان در جای خود است. در برخی موارد به ویژه در روکش های تک واحدی، می توان از چسب موقت استفاده نکرد و روکش را چسب دائم کرد.
با توضیحات بالا، ماده ای برای حل کردن چسب و لق کردن روکش موضوعیت ندارد. البته در آوردن روکش درد چندانی ندارد.
در مورد بلند یا عریض بودن روکش نیز بدون معاینه قضاوتی نمی توانم بکنم. در برخی موارد، فضای موجود بین دندان ها، نصب این گونه روکش ها را به دندان پزشک تحمیل می کند. خاصه این که شما شش دندان جلو را روکش کرده اید. از بین رفتن تعداد زیادی از دندان های جلویی، به مرور باعث تغییراتی در فرم لب و لثه و صورت خواهد شد. برداشت من این است که اکنون که صاحب دندان های جدید شده اید، زبان و لب شما با موقعیت جدید خو نگرفته و این موضوع شما را ناراحت می کند.
پیشنهاد من این است که دوباره به دندانپزشک خود مراجعه کنید و مشکل خود را با او در میان بگذارید. ایشان راهنمایی بهتری خواهد کرد.
موضوع دیگری قابل ذکر است که اصولا انجام بریج های پرتعداد و طولانی مانند کانین تا کانین که احتمالا شما به آن اقدام کرده اید، درمان های ایده آل و بدون مشکلی نیستند به ویژه اگر شما دندان پایه ای در وسط هم نداشته باشید. البته دندانپزشک، به درخواست بیمار، جهت نصب چنین بریج هایی اقدام خواهد کرد اما درمان بهتر، استفاده از ایمپلنت در جاهای خالی، یا استفاده از تعدادی ایمپلنت در فواصل دندان های از دست داده است که پایه هایی برای انجام بریج باشند.