مقدمه : بیماری بهجت یک اختلال سیستمیک التهابی ، با منشاء نا مشخص است که معمولا"با بروز زخم های عود کننده ی دهانی ،آفت ژنيتال ، ضایعات چشمی وپوستی توصیف میگردد .
اگر چه درمان بیماری بهجت تجربی است ، در سال های اخیر دیده شده که درمان های زود هنگام ومؤثر برضایعات التهابی حاد و جلوگیری از عود ضایعات منجر به کاهش پیشرفت وپیچیده شدن بیماری می گردد .

یافته ها :زخم های دهانی اغلب با به کار بردن کورتون های موضعی درمان می شوند .
داروهایی که با قدرت بیشتر از قبیل آزا یتو پرین ،سیکلوسپرین ، اینترفرون واینفلکسیمیب در متوقف کردن تظاهرات شدید سیستمیک از قبیل تظاهرات پوستی _ مخاطی مؤثرند .

نتیجه : درمان ارجح استفاده از ترکیب داروهای مختلف مي باشد که به صورت درمان های موضعی همراه با کورتون ها ، NSAIDS، کلشی سین ،داپسون وایمنوساپرسیوها وعوامل سایتو توکسیک است .